Standardowy rozstaw legarów pod taras wynosi 35–50 cm, liczony w osiach, czyli od środka jednego legara do środka następnego. Deski drewniane o grubości około 21 mm zwykle wymagają rozstawu 35–40 cm, a przy deskach o grubości 25–28 mm można najczęściej zastosować 45–50 cm. W przypadku desek kompozytowych typowy zakres to 30–40 cm, ale nadrzędna zawsze pozostaje instrukcja producenta konkretnego systemu.
Co ile układać legary pod taras?
Rozstaw dobiera się przede wszystkim do grubości i sztywności desek. Im cieńsza deska, tym gęściej trzeba podeprzeć ją legarami, aby ograniczyć ugięcia. Przy ciężkich meblach, dużych donicach, grillu lub intensywnym użytkowaniu lepiej wybrać dolną granicę zakresu.
Warto odróżnić rozstaw legarów od rozstawu podpór znajdujących się pod nimi. Pierwszy parametr decyduje o podparciu desek. Drugi określa, jak często sam legar jest oparty na betonie, wsporniku albo fundamencie.
| Grubość deski drewnianej | Zalecany rozstaw legarów w osiach | Uwagi |
|---|---|---|
| około 20–21 mm | 35–40 cm | Przy dużym obciążeniu wybierz mniejszy rozstaw |
| 25 mm | około 45 cm | Zakres zależy od gatunku drewna i szerokości deski |
| 26–28 mm | 45–50 cm | Nie przekraczaj wartości zalecanej dla konkretnej deski |
Deski z twardego drewna egzotycznego mogą mieć inne wymagania niż elementy z sosny lub modrzewia. Przy montażu desek pod kątem odległość między punktami podparcia mierzona wzdłuż deski rośnie, dlatego konstrukcję zwykle trzeba zagęścić.
Jak podłoże wpływa na montaż legarów?
Na stabilnej wylewce betonowej legary można ustawić na podkładkach i zamocować do podłoża za pomocą kołków rozporowych lub kotew. Beton ułatwia wypoziomowanie konstrukcji, ale nie zwalnia z obowiązku zapewnienia odpływu wody oraz wentylacji.
Taras na gruncie wymaga przygotowania stabilnych punktów podparcia, na przykład słupków betonowych, fundamentów albo regulowanych wsporników. Legary nie powinny leżeć bezpośrednio na ziemi. Kontakt z wilgotnym podłożem sprzyja podciąganiu kapilarnemu wody, rozwojowi grzybów i gniciu drewna.
Rozstaw podpór pod jednym legarem jest osobnym wymiarem. Dla typowej konstrukcji przyjmuje się często około 40–60 cm, natomiast przy profilach aluminiowych wartość może być większa, jeśli dopuszcza ją system producenta. Przy podniesionym tarasie lub niestabilnym gruncie parametry powinien sprawdzić projektant albo wykonawca.
Pod deskami trzeba pozostawić przestrzeń umożliwiającą cyrkulację powietrza. W wielu rozwiązaniach stosuje się co najmniej 30 mm wolnej przestrzeni między spodem konstrukcji a podłożem, ale dokładna wartość zależy od systemu i sposobu wykonania podbudowy.
Jak układać legary pod taras krok po kroku?
Prawidłowy montaż wymaga zachowania poziomu, spadku i izolacji od wilgoci. Kolejność prac może wyglądać następująco:
- Przygotuj podłoże – wyrównaj je, zapewnij odpływ wody i wykonaj stabilne punkty podparcia.
- Rozplanuj układ – wyznacz kierunek desek, rozstaw legarów oraz dodatkowe podparcie przy krawędziach i łączeniach desek.
- Ustaw i wypoziomuj legary – zastosuj podkładki EPDM, najlepiej o grubości 3–10 mm, aby odizolować drewno od wilgoci kapilarnej i skorygować nierówności.
- Wykonaj spadek – zwykle 1–2% w kierunku odpływu wody. Brak spadku może powodować powstawanie zastoin.
- Zamocuj konstrukcję – na betonie użyj odpowiednich kołków lub kotew, a na gruncie oprzyj legary na fundamentach albo wspornikach.
- Zachowaj dylatacje – pozostaw przy ścianach i innych stałych elementach około 10–15 mm luzu, a między deskami zastosuj szczeliny wymagane przez producenta.
Przy łączeniu desek na długości każdy ich koniec powinien mieć własne podparcie. W przeciwnym razie połączenie może pracować i szybciej się odkształcać. Drewniane legary należy wcześniej zabezpieczyć impregnatem przeznaczonym do zastosowań zewnętrznych, a miejsca cięcia zabezpieczyć szczególnie starannie.
Najczęstsze błędy podczas wykonywania podkonstrukcji to:
- zastosowanie zbyt dużego rozstawu przy cienkich deskach
- pominięcie dylatacji przy ścianach i krawędziach tarasu
- ułożenie drewnianych legarów bezpośrednio na gruncie
- brak spadku i wentylacji pod deskami
- pomylenie rozstawu legarów z rozstawem punktów ich podparcia
Jaki materiał legarów wybrać?
Materiał podkonstrukcji powinien pasować do rodzaju desek, wysokości tarasu i warunków wilgotnościowych. Najczęściej stosuje się drewno, kompozyt albo aluminium.
| Materiał | Trwałość i wymagania | Zastosowanie |
|---|---|---|
| Drewno | Ekonomiczne, łatwe w obróbce, wymaga impregnacji i izolacji od wilgoci | Tarasy drewniane, podłoże betonowe i podniesione konstrukcje |
| Kompozyt WPC | Odporny na wilgoć, ale mniej sztywny, wymaga pełnego podparcia | Systemy kompozytowe na stabilnej, utwardzonej nawierzchni |
| Aluminium | Lekkie, sztywne, odporne na korozję i niewymagające impregnacji | Tarasy kompozytowe, konstrukcje podniesione i miejsca o dużej wilgotności |
Legary kompozytowe nie powinny być stosowane jako elementy podniesionej konstrukcji bez pełnego podparcia. Na gruncie lub przy większej wysokości tarasu bezpieczniejszym wyborem jest odpowiednio zabezpieczone drewno albo system aluminiowy. Przy łączeniu różnych materiałów trzeba uwzględnić ich odmienne rozszerzanie cieplne i używać łączników przeznaczonych do danego systemu.
O czym pamiętać przed rozpoczęciem montażu?
Instrukcja producenta desek jest nadrzędna względem ogólnych zakresów. Dotyczy to zwłaszcza tarasów kompozytowych, ponieważ konkretne profile mogą wymagać rozstawu 30, 35 albo 40 cm, dodatkowego podparcia przy łączeniach lub zagęszczenia przy montażu ukośnym. Przekroczenie maksymalnego rozstawu może prowadzić do ugięć, uszkodzeń i utraty gwarancji.
Przy standardowych deskach drewnianych zacznij od oceny ich grubości, gatunku i przewidywanego obciążenia. Następnie zaplanuj osobno rozstaw legarów oraz rozstaw podpór pod legarami. Takie rozdzielenie parametrów pozwala uniknąć konstrukcji, która jest stabilna między legarami, ale ugina się na podporach.
