Podstawowy rozstaw legarów pod taras kompozytowy wynosi zwykle 30–40 cm, mierzone w osiach legarów. Dokładną wartość zawsze sprawdź w instrukcji montażu konkretnej deski WPC. Wytyczne producenta mają pierwszeństwo przed ogólną zasadą, a przekroczenie maksymalnego rozstawu może powodować ugięcia desek i skutkować utratą gwarancji.
Co ile powinny być legary pod taras kompozytowy?
Przy standardowym, prostopadłym układzie desek najczęściej stosuje się rozstaw od 30 do 40 cm. Cieńsze deski, profile komorowe oraz miejsca narażone na większe obciążenia wymagają zwykle mniejszych odstępów. W strefie wejścia, pod ciężkimi donicami lub meblami można zagęścić legary do około 25–30 cm, o ile pozwala na to konstrukcja i instrukcja systemu.
Rozstaw należy mierzyć od środka jednego legara do środka następnego, czyli w osiach. Nie należy mierzyć wolnej przestrzeni między krawędziami profili. Przy łączeniu końców desek trzeba zaplanować osobne, odpowiednio podparte legary, aby każde zakończenie miało stabilne podparcie.
Jak grubość deski i kąt montażu zmieniają rozstaw?
Deska kompozytowa o mniejszej grubości jest bardziej podatna na ugięcie. Znaczenie ma także jej przekrój, na przykład pełny lub komorowy, oraz przewidywane obciążenie punktowe. Poniższe wartości są orientacyjne. Ostateczny limit wynika z dokumentacji konkretnego produktu:
| Grubość deski | Typowy rozstaw osiowy | Uwagi montażowe |
|---|---|---|
| około 20 mm | 30–35 cm | Przy dużym obciążeniu lub montażu ukośnym potrzebny może być mniejszy rozstaw. |
| 23–25 mm | 35–40 cm | Stosuj wyłącznie wtedy, gdy dopuszcza to instrukcja producenta. |
| 26–28 mm | do około 40 cm | Większa grubość nie oznacza automatycznie zgody na większy rozstaw. |
Przy montażu desek pod kątem, na przykład 45°, odległość między kolejnymi punktami podparcia jest większa niż przy ułożeniu prostopadłym. Dlatego konstrukcję trzeba zagęścić. W takim układzie często stosuje się rozstaw poniżej 30 cm, ale konkretną wartość należy potwierdzić w instrukcji systemu.
Gęstsze rozmieszczenie jest również potrzebne tam, gdzie występuje obciążenie punktowe. Dotyczy to między innymi wejścia na taras, schodów, ciężkich donic, grilla, kuchni ogrodowej czy balii. W przypadku jacuzzi, dużej konstrukcji podniesionej albo nietypowego układu warto zlecić sprawdzenie podkonstrukcji osobie z doświadczeniem projektowym.
Legary kompozytowe czy aluminiowe?
Materiał legara wpływa nie tylko na trwałość, lecz także na rozstaw punktów podparcia od spodu. Nie należy mylić go z rozstawem legarów, na których leżą deski.
| Rodzaj legara | Charakterystyka | Kiedy się sprawdza? |
|---|---|---|
| Kompozytowy | Odporny na wilgoć, ale mniej sztywny niż aluminium. | Na stabilnym, utwardzonym podłożu i w systemie zgodnym z deskami. |
| Aluminiowy | Sztywny, odporny na korozję i niewymagający impregnacji. | Na balkonach, dachach, tarasach podniesionych i przy większych obciążeniach. |
| Drewniany | Ekonomiczny i łatwy w obróbce, lecz wymaga ochrony przed wilgocią. | Na betonie lub przygotowanym podłożu, z zastosowaniem drewna impregnowanego. |
Legary kompozytowe zwykle wymagają gęstego podparcia. Przy podkonstrukcji podniesionej przyjmuje się często maksymalnie około 40 cm między punktami podparcia, jednak przekrój profilu może tę wartość zmienić. Profile aluminiowe mogą pozwalać na większe odstępy, nawet do około 100 cm, ale wyłącznie wtedy, gdy potwierdza to instrukcja konkretnego systemu.
Na betonie lub kostce legary można kotwić do podłoża. Na gruncie potrzebna jest stabilna i odwodniona podbudowa, na przykład z kruszywa, płyt lub punktowych fundamentów. Pod legarami warto zastosować podkładki z EPDM, które ograniczają kontakt z wilgocią kapilarną. Materiały najlepiej łączyć systemowo, zgodnie z zaleceniami producenta desek i akcesoriów.
Jak przygotować podkonstrukcję krok po kroku?
Przed ułożeniem desek wykonaj podkonstrukcję w następującej kolejności:
- Sprawdź nośność, stabilność i odwodnienie podłoża. Na gruncie usuń warstwę organiczną i wykonaj trwałą podbudowę.
- Wyznacz poziom tarasu oraz kierunek spływu wody. Zaplanuj spadek około 1–2%, chyba że instrukcja systemu podaje inną wartość.
- Rozmieść legary prostopadle do kierunku desek, zachowując wymagany rozstaw osiowy. Dodaj profile przy krawędziach, łączeniach desek i stopniach.
- Wypoziomuj legary na podkładkach EPDM, bloczkach lub wspornikach regulowanych. Nie układaj drewnianych ani kompozytowych profili bezpośrednio na ziemi.
- Przymocuj legary do betonu lub przygotowanych punktów podparcia, stosując kotwy i łączniki przeznaczone do danego podłoża.
- Sprawdź odstępy, spadek i stabilność całej kratownicy przed rozpoczęciem montażu desek.
Przy ścianach i innych stałych elementach pozostaw szczelinę dylatacyjną. Jej wymiar zależy od systemu, lecz często wynosi około 10–15 mm przy konstrukcji oraz co najmniej 5 mm między deską a ścianą. Dylatacja pozwala materiałom pracować podczas zmian temperatury i ogranicza ryzyko wybrzuszeń.
Na co uważać?
Przekroczenie rozstawu podanego przez producenta może oznaczać nie tylko uginanie desek, lecz także utratę gwarancji. Nie zastępuj instrukcji ogólną tabelą, szczególnie przy deskach cienkich, komorowych, montażu ukośnym lub tarasie podniesionym.
Najczęstsze błędy przy wykonywaniu podkonstrukcji to:
- Zastosowanie zbyt dużych odstępów między legarami, zwłaszcza pod cienkimi deskami.
- Brak spadku i odpływu wody spod tarasu.
- Brak szczelin dylatacyjnych przy ścianach, krawędziach i zakończeniach desek.
- Bezpośrednie ułożenie legarów na gruncie albo użycie łączników nieprzeznaczonych do danego materiału.
- Zbyt rzadkie rozmieszczenie punktów podparcia, które powoduje uginanie samych legarów.
Co sprawdzić przed montażem desek?
Przed przykręceniem pierwszej deski upewnij się, że:
- instrukcja producenta określa dopuszczalny rozstaw legarów dla wybranego modelu;
- legary są rozmieszczone w osiach i mają dodatkowe podparcie przy łączeniach;
- podłoże jest stabilne, wypoziomowane i ma spadek około 1–2%;
- zachowano dylatacje, wentylację oraz ochronę legarów przed wilgocią;
- łączniki, klipsy i kotwy są przeznaczone do danego systemu tarasowego.
