W kominie systemowym stosuje się zarówno klej, jak i zaprawę, ale w różnych miejscach. Wkład ceramiczny łączy się klejem kwasoodpornym i żaroodpornym, a pustaki obudowy muruje się zaprawą wskazaną przez producenta systemu. Ostateczne wymagania zawsze określa instrukcja montażu konkretnego komina.
Komin systemowy – zaprawa czy klej?
Komin systemowy składa się z kilku warstw pełniących odmienne funkcje. Ceramiczne rury, trójniki i inne elementy wkładu tworzą przewód, przez który przepływają spaliny. Ich połączenia muszą być szczelne i odporne na działanie wysokiej temperatury oraz kwaśnego kondensatu.
Do łączenia wkładu służy klej kwasoodporny i żaroodporny, nazywany także kitem kominowym. Pustaki obudowy łączy się natomiast zaprawą murarską albo zaprawą systemową wskazaną w dokumentacji. Między wkładem a obudową układa się wełnę mineralną, która pełni funkcję izolacji, a nie spoiwa.
Jaki materiał zastosować w poszczególnych warstwach?
| Element komina | Rodzaj spoiwa lub materiału | Uwagi |
|---|---|---|
| Wkład ceramiczny, trójnik i rury | Klej kwasoodporny i żaroodporny | Zapewnia szczelność połączeń przewodu spalinowego. Proporcje i czas zużycia zależą od produktu. |
| Pustaki obudowy | Zaprawa murarska lub systemowa | Stabilizuje obudowę. Należy stosować materiał dopuszczony w instrukcji danego systemu. |
| Przestrzeń między wkładem a obudową | Wełna mineralna | Pełni funkcję izolacji. Nie służy do łączenia elementów. |
Nie należy przenosić zasad stosowanych przy murowaniu ścian na komin. Klej do bloczków, klej do płytek ani zwykła zaprawa nie zastępują kitu przeznaczonego do ceramicznego wkładu. Również zaprawa używana do pustaków nie musi nadawać się do kontaktu ze spalinami.
Jak przygotować i nakładać klej kwasoodporny?
Kwasoodporność oznacza odporność spoiny na kwaśne składniki kondensatu, które mogą powstawać podczas pracy urządzenia grzewczego. Żaroodporność odnosi się z kolei do zachowania właściwości w podwyższonej temperaturze. Oba parametry powinny być wyraźnie potwierdzone na opakowaniu lub w karcie technicznej kleju.
Nie ma jednej uniwersalnej proporcji proszku i wody dla wszystkich produktów. W jednym z opisanych systemów producent zaleca siedem miarek proszku na jedną miarkę wody, odstawienie masy na kilka do dziesięciu minut i zużycie jej w ciągu maksymalnie 90 minut od uzyskania właściwej konsystencji. Te wartości nie mogą zastąpić instrukcji Twojego systemu.
Przygotowanie kleju powinno przebiegać w następującej kolejności:
- Przygotuj narzędzia – użyj czystego naczynia bez pozostałości starej masy oraz odmierzaj składniki zgodnie z opakowaniem.
- Połącz proszek z wodą – zachowaj proporcję podaną przez producenta i wymieszaj składniki do uzyskania jednorodnej masy.
- Odczekaj wymagany czas – klej może początkowo mieć półsuchą konsystencję. Po czasie wskazanym w instrukcji powinien stać się plastyczny.
- Zużyj świeżą porcję w terminie – nie dolewaj wody do gęstniejącej masy. Przygotuj kolejną porcję, gdy poprzednia zaczyna tracić właściwości robocze.
Powierzchnie łączone powinny być czyste, suche i wolne od pyłu. Klej nakłada się równomiernie na połączenie elementów ceramicznych. Po ich złożeniu nadmiar masy, który dostał się do wnętrza przewodu, trzeba usunąć. Wewnętrzna spoina nie powinna zmniejszać przekroju kanału ani tworzyć przeszkody dla przepływu spalin.
Podczas pracy stosuj rękawice i okulary ochronne, ograniczaj pylenie oraz zapewnij wentylację. Szczegółowe zasady postępowania przy kontakcie produktu ze skórą lub oczami znajdują się w karcie charakterystyki.
Na jakie błędy uważać?
Najczęstsze problemy wynikają z pomylenia materiałów albo nieprzestrzegania czasu obróbki. Szczególnie ryzykowne są następujące sytuacje:
- Użycie zwykłej zaprawy lub kleju do płytek do łączenia rur ceramicznych wkładu.
- Zastosowanie zaprawy do pustaków bez sprawdzenia, czy producent systemu ją dopuszcza.
- Dolewanie wody do zasychającego kleju w celu ponownego uzyskania plastyczności.
- Pozostawienie nadmiaru kleju na wewnętrznych krawędziach przewodu.
- Przygotowanie zbyt dużej porcji i używanie jej po upływie czasu określonego przez producenta.
- Ustalenie położenia trójnika bez konsultacji z instalatorem urządzenia grzewczego.
Jeśli instrukcja jest niejasna albo system ma nietypową konstrukcję, przerwij dobór materiałów na własną rękę i skonsultuj go z producentem lub instalatorem. Dotyczy to także naprawy trójnika, która może wymagać dedykowanego zestawu naprawczego.
Co sprawdzić przed zakupem?
Przed zamówieniem materiałów porównaj instrukcję montażu, oznaczenia na opakowaniach i kartę techniczną. Sprawdź przede wszystkim:
- Instrukcję systemu – jaki klej jest dopuszczony do wkładu, a jaka zaprawa do pustaków.
- Parametry kleju – deklarowaną kwasoodporność i żaroodporność.
- Sposób przygotowania – proporcję proszku i wody, czas odstania oraz maksymalny czas zużycia.
- Izolację – rodzaj i ilość wełny mineralnej przewidzianej między wkładem a obudową.
- Położenie trójnika – wysokość i kierunek uzgodnione z instalatorem przed zamknięciem obudowy.
Najprostsza zasada brzmi: klej kwasoodporny do ceramicznego wkładu, zaprawa systemowa do pustaków obudowy, wełna mineralna między nimi. Jeżeli instrukcja producenta przewiduje inne rozwiązanie, to ona ma pierwszeństwo przed ogólną poradą lub sugestią sprzedawcy.
